تجربه پر فراز و نشیب ایران طی دهه­های اخیر در پیمودن مسیر توسعه اقتصادی که شاید اوج آن در روند برجام و تلاش­های مستمر جهت لغو تحریم­ها بیشتر نمایان شد، ایران را ملزم به بازنگری در انتخاب همراهان خود در عرصه بین­الملل جهت نیل به توسعه اقتصادی کرده است. در این میان تحولات جهان و تغییر پارادایم قدرت بر مبنای اقتصاد یا به عبارت دیگر نظم نوین بین­المللی بر مبنای متغیرهای اقتصادی چشم­انداز دیگری را پیش­رو قرار می­دهد. در نظم کنونی رقابت­های اقتصادی با محوریت فناوری، ارتباطات و اطلاعات مبنای شکل­دهی به ساختار قدرت در نظام بین­الملل هستند. بازیگران اصلی نظام بین­الملل که زمینه­ساز این رقابت­ها و شکل­دهنده تعاملات و معادلات بین­المللی هستند قدرت­های نوظهور اقتصادی­اند. مقاله حاضر با توجه به این امر پرسش اصلی خود را اینگونه مطرح می­کند که کشورهای نوظهور اقتصادی به لحاظ مقایسه­ای از چه جایگاه و نقشی در فرآیند توسعه اقتصادی ایران برخوردارند و در پاسخ به آن، فرضیه را اینگونه طرح می­کند که با توجه به شرایط و ساختار توسعه­ای ایران، کشورهای نوظهور اقتصادی به لحاظ انعطاف­پذیری در مناسبات، ارزان، کم­هزینه، کم­ریسک، غیرسیاسی و پربازده بودن از جایگاه مناسبی در مناسبات توسعه­ای با ایران برخوردار هستند.