گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، ایران
چکیده
طبقه روشنفکر جدید که با نفوذ اندیشه غربی بر امپراطوری عثمانی در قرن نوزدهم شکل گرفتند، خواستار دگرگونی های بنیادی سیاسی و اقتصادی بودند. روشنفکران، برای جلوگیری از فروپاشی عثمانی به واسطه ایجاد حکومت مشروطه، بهعنوان عثمانیان نو (عثمانیان جوان) و ترکان جوان سازماندهی شدند. پژوهش حاضر با روش تطبیقی تاریخی به بررسی تغییر طبقه روشنفکر در امپراطوری عثمانی پرداخته است. این مطالعه با مطرح کردن تحول و دگرگونی در اولین سازمانهای روشنفکران مخالف، به تحلیل تاریخ مدرنسازی، اپوزیسیون و پارلمان در عثمانی کمک خواهد کرد. نتایج پژوهش نشان میدهد که ترکان جوان از فعالیت ها و انجمن های عثمانیان نو الهام گرفته بودند اما ایدئولوژی آنها با یکدیگر بسیار متفاوت بود. عثمانیان نو تحت تأثیر فلسفه عصر روشنگری و ترکان جوان تحت تأثیر فلسفه ماتریالیستی بیولوژیکی و اثباتگرایی قرار گرفتند. مشابه نبودن اندیشه این گروه ها، تفاوت های موقعیت اجتماعی، پیشینه تحصیلی و تفاوت در شرایط سیاسی در دوران آنها، دلایل اصلی این موضوع بوده است. عثمانیان نو و ترکان جوان برای پذیرفته شدن توسط جامعه تلاش کردند تا اندیشههای خود در اسلام و اندیشه غرب را ترکیب کنند؛ در حالی که عثمانیان جدید در این زمینه تا حدودی موفق بودند، فلسفه اتخاذ شده توسط ترکان جوان اجازه این ترکیب را نمیداد
—(1960). Türkiye'nin Siyasi Hayatında Batılılaşma Hareketleri. İstanbul: Yedigün.
—(1995). The Young Turks in Opposition. Oxford: Oxford University.
—(2000). The Genesis of Young Ottoman Thought. New York: Syracuse University Press.
—. "Mahkemelere Dair Bir Mülahaza". İbret, 6 Haziran 1288.
—. "Şark Meselesi I.". İbret, 23 Eylül 1288.
—. "Vatan". İbret, 10 Mart 1288: 1-2.
Abdullah Cevdet. (1911). "Şime-i Muhabbet". İçtihat Gazetesi, vol. 89, 1980-84.
Abdurrahman Şeref Efendi. (1996). Son Vak’anüvis Abdurrahman Şeref Efendi Tarihi-II: Meşrutiyet Olayları (1908-1909). Ed. B. Kodaman ve M. A. Ünal, Ankara: Türk Tarih Kurumu.
Ahmad, F. (2014). The Young Turks and the Ottoman Nationalities. Salt Lake: The University of Utah Press.
Berkes, N. (2004). Türkiye'de Çağdaşlaşma. Ed. A. Kuyaş. İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.