1
دانشجوی دکتری، گروه مدیریت رسانه، پردیس بینالمللی ارس، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2
استاد، گروه مدیریت رسانه و ارتباطات کسب و کار، دانشکده مدیریت کسب و کار، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3
استادیار گروه رسانه، دانشگاه پلی تکنیک سلیمانیه، عراق
چکیده
در شرایط کنونی دیپلماسی کشورها و مناسبات بینالمللی تحت تأثیر و تعامل تحولات شگرف در عرصه ارتباطات قرار گرفته است. هم اینک فناوریهای نوین ارتباطات و اطلاعات، گستره دیپلماسی و سیاست خارجی را به تحریریه رسانهها از جمله: رسانههای دیجیتالی و شبکههای اجتماعی، روزنامهها، تلویزیونها و رادیوهای جهانی کشاندهاند؛ فضایی که در آن تحولات بینالمللی، روابط بین فرهنگی، پیشبرد سیاست خارجی و دیپلماسی بیش از پیش به میزان تأثیرگذاری سیاستگذاری جامع رسانهای-شبکهای، تاکتیکهای خبری و تولید محتوای حرفهای ارتباط دارد. امروزه «دیپلماسی نوین» بهعنوان یکی از شاخههای اصلی دستگاههای دیپلماسی و عامل تعیینکننده در ارتباطات بینالمللی پدیدار شده و تأثیرات مهمی در پیشبرد اهداف کشورها، تقویت قدرت نرم و تحولات جهانی دارد. لذا این سوال مطرح است که دولتها برای حضور مؤثر در مناسبات منطقهای و جهانی، افزایش سطح پرستیژ بینالمللی و قدرت نرم خود، نیازمند چه الگوها و استراتژیهایی در حوزه دیپلماسی نوین میباشند؟ الزامات سیاستگذاری و تدوین استراتژی در این حوزه چیست؟ در این راستا این پژوهش که با روش تئوری داده بنیاد تدوین شده، ضمن بسط مبانی تئوریک، «مدل هوشمند و جامع دیپلماسی شبکهای» را به مثابه دیپلماسی نوین و تأثیرگذار بر افکار عمومی ملتها و مناسبات بینالمللی (نمونه موردی: اقلیم کردستان عراق) پیشنهاد می نماید
عاملی، حامد؛ مظفری، افشانه، و خرازیآذر، رها(1396). دیپلماسی شبکهای به مثابه دیپلماسی آینده: نقش تکنولوژیهای نوین رسانهای در دیپلماسی جمهوری اسلامی ایران. فصلنامه راهبرد فرهنگی اجتماعی، 6(22)، 176- 153.
خرازیآذر، رها(1387). سایبر دیپلماسی در عصر تکنولوژیهای اطلاعات و ارتباطات در مجموعه مقالات قدرت سایبر. تهران: مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام.
حافظنیا، محمدرضا(1395). تاثیر خودگردانی کردهای عراق بر کشورهای همسایه. فصلنامه تحقیقات جغرافیایی، 4(85)، 36-5.
قوام، عبدالعلی(1378). از دیپلماسی مدرن به دیپلماسی رسانهای. پژوهش حقوق و سیاست.
خواجهئیان، داتیس(1398). مدیریت شبکههای اجتماعی و کسب و کارهای پلتفرمی. تهران: ادیبان روز.
کاستلز، مانوئل(1380). عصر اطلاعات؛ ظهور جامعه شبکهای (جلد اول). ترجمه احد علیقلیان و افشین خاکباز. تهران: طرح نو.
کاستلز، مانوئل(1384). عصر اطلاعات؛ قدرت و هویت (جلد دوم). ترجمه حسین چاوشیان. تهران: طرح نو.
گیلبو ا، ایتان(1388). ارتباطات جهانی و سیاست خارجی. ترجمه حسامالدین آشنا و محمدصادق اسماعیلی. تهران: دانشگاه امام صادق(ع).
موسوی، سیدمحمدعلی، و اصغریراد، جواد(1388). بخش فارسی صدای آمریکا: توفیق یا شکست رسانه تلویزیونی در دیپلماسی عمومی. فصلنامه تحقیقات فرهنگی، 7، 165-153.
نای، جوزف(1382). کاربرد قدرت نرم. ترجمه سید رضا میرطاهر. تهران: قومس.
نای، جوزف(1387). قدرت نرم. سید محسن روحانی و مهدی ذوالفقاری. تهران: انتشارات دانشگاه.
Latour, B. (2013). An Enquiry into Modes of Existence; An Anthropology, Publisher: Harvard University Press.
Latour, B. (2020). Reassembling the Social: An Introduction to Actor-Network Theoryو Publisher: Harvard University Press.
Livingston, J. and Boyd, J. (2010) Correlates and Consequences of Internalized Stigma for People Living with Mental Illness: A Systematic Review and Meta-Analysis. Social Science and Medicine, 71, 2150-2161.
Michael W. Manulak (2019), From Club to Network Diplomacy, The Elliott School of International Affairs,The Washington Quarterly, 10.
Nye, j.s, 1990, The Changing of Word Power, Political Science Quarterly. VOL 105, No 2: 176-197.
Nye, j.s, 2004, Soft Power: The Means to Success in Word Politics. New York: Public Affairs.
Elysehuang (2020), Facebook Not State book: Defining SNS Diplomacy with Four Modesof Online Diplomatic Participation, International Journal of Communication,17.
Chris Chao Su, Ngai Keung Chan (2017), Predicting social capital on Facebook: The implications of use intensity, perceived content desirability, and Facebook-enabled communication practices, Computers in Human Behavior, Volume 72, July 2017, Pages 259-268.
10-Ellison, N., C. Steinfield, and C. Lampe, (2006) “Connection Strategies: Social
11-Strauss, Anselm; Corbin, Juliet (2011). Principles of qualitative research method. Translator Buick Mohammadi. Tehran: Institute of Humanities and Cultural Studies. (in Persian).