جمهوری هند در سال‌های پس از جنگ سرد به طور مداوم در حال تجدیدنظر در مواضع سنتی خود بوده است. یکی از مهم‌ترین بروزات این تجدیدنظرطلبی تلاش برای شکل‌دهی به پیوندهای جدید در محیط همسایگی موسع است که در غرب آسیا در چارچوب «پیوند هند و ابراهیمی» قابل ردیابی است. پیوند استعاره از ائتلافی چندوجهی متشکل از هند، امارات متحده عربی و اسرائیل است که به‌ویژه پس از انعقاد پیمان ابراهیم در سال 2020 در منطقه قابل ردیابی است و نمودهای مختلف آن را می‌توان در قالب همکاری‌های اقتصادی، حمایت‌های سیاسی و ساز و کارهای چندجانبه‌ای همچون I2U2 یافت. پرسش اصلی پژوهش حاضر درباره چیستی و کیفیت این پیوند چندوجهی با مشارکت هند است و هدف آن ارائه تصویری دقیق از اتحاد هند و ابراهیمی و جانمایی این اتحاد در سیاست خارجی متاخر هند است. یافته‌های اولیه پژوهش حاضر حاکی از آن است که هند مبتنی بر دو الگوی «عدم تعهد» و «خودگردانی راهبردی» و با بهره‌گیری از زمینه فراهم شده از روند عادی‌سازی روابط میان اسرائیل و کشورهای عربی، قصد دارد با شکل‌دهی به همکاری‌های موضوع محور در روندهای عمومی منطقه‌ای تاثیرگذارده و ساختار قدرت در منطقه را به نفع خود متحول سازد. همگرایی در سیاست خارجی آمریکا و رویکرد منطقه‌ای هند عنصری مهم در تقویت پیوند هند-و-ابراهیمی به شمار می‌رود و بر همین اساس، کاهش جایگاه منطقه ای ایران می‌تواند از پیامدهای مهم این پیوند باشد. پژوهش با تکیه بر روش تحقیق کیفی تحلیلی-توصیفی و با استفاده از منابع دست اول و کتابخانه‌ای انجام پذیرفته است.