رقابت تسلیحاتی در خاورمیانه به عنوان یکی از مهم‌ترین چالش‌های امنیتی در سطح منطقه‌ای و بین‌المللی شناخته می‌شود. این رقابت نه تنها به افزایش تسلیحات متعارف و غیرمتعارف منجر گردیده، بلکه با ظهور فن‌آوری‌های نوین، به ویژه هوش مصنوعی، ابعاد جدیدی به خود گرفته است. فن‌آوری‌های نوین همه جنبه‌های زندگی بشر را تحت تاثیر قرار داده و در آینده‌ای نزدیک امنیت بین‌المللی کاملا تحت تاثیر فناوری‌های جدید از جمله هوش مصنوعی قرار خواهد گرفت. هوش مصنوعی اکنون عمیقاً با سیستم‌های تسلیحاتی مرتبط است بنابراین نقش مهمی در مسائل مربوط به امنیت بین‌المللی ایفا می‌کند. کشورهای منطقه با سرمایه‌گذاری در تحقیق و توسعه فناوری‌های نظامی و به‌کارگیری هوش مصنوعی، به دنبال تقویت قدرت نظامی و استراتژیک خود هستند. این امر می‌تواند به افزایش تنش‌ها و عدم ثبات در منطقه منجر شود. واکنش‌های بین‌المللی و سیاست‌های قدرت‌های بزرگ به این رقابت، بر ثبات منطقه و روابط بین‌المللی تأثیرگذار خواهد بود. این پژوهش از نظر روش در چارچوب نظریه‌های روابط بین‌الملل (رئالیسم/واقع‌گرایی و امنیتی‌شدن) و از نظر ماهیت، توصیفی– تحلیلی است و می‌کوشد ضمن توصیف روند رقابت تسلیحاتی و گسترش فناوری‌های نوین نظامی در خاورمیانه، پیامدهای این روند را بر امنیت منطقه‌ای و بین‌المللی تبیین کند. در حال حاضر، درک درستی از پیامدهای هوش مصنوعی و پیامدهای اقتصادی، حقوقی، امنیتی و سیاسی آن وجود ندارد. همچنین توصیه‌های مختلفی در مورد پیامدهای آن ارائه می‌کند، از جمله اینکه دولت‌های منطقه جهت حفظ بازدارندگی خود ملزم باید به توسعه سیاست‌گذاری و همکاری‌ نوآورانه در رابطه با هوش مصنوعی و تکنولوژی‌های جدید هستند.