متان به‌عنوان گاز گلخانه‌ای قدرتمند، نقش کلیدی در گرمایش زمین دارد. منطقه غرب آسیا و شمال آفریقا تحت تأثیر شدید تغییرات اقلیمی شامل کاهش بارندگی، بیابان‌زایی، فشار بر منابع آب و کشاورزی، و تهدید امنیت انرژی قرار دارد. این پژوهش به این پرسش می‌پردازد که «چگونه می‌توان کاهش انتشار متان از بخش انرژی را برای دستیابی همزمان به اهداف اقلیمی، امنیت انرژی و دیپلماسی در این منطقه به کار گرفت؟» فرضیه تحقیق مبتنی بر تفاوت مکانی انتشار متان در سیستم نفت و گاز کشورهای منطقه و وابستگی آن به عوامل فنی، مدیریتی و سیاست‌گذاری است که پایش مستمر را ضروری می‌سازد. با روشی ترکیبی شامل تحلیل آماری داده‌های گزارش‌شده انتشار برپایه داده‌های ماهواره‌ای به دست آمده از رصدخانه بین‌المللی متان، مطالعات مروری، محاسبه شدت انتشار نسبت به میزان تولید، و بررسی عوامل مؤثر، یافته‌ها نشان می‌دهد هدررفت انرژی ناشی از انتشار متان وابستگی مکانی دارد و در برخی کشورها به ۱۴٪ از کل تولید انرژی و شدت انتشار در صنعت نفت به ۲۰٪ می‌رسد. سطح فناوری به کارگفته شده، میزان نظارت و پایش، کیفیت تجهیزات و سیاست‌های محیط‌زیستی از عوامل کلیدی این تفاوت هستند. این در حالی است که کاهش انتشار متان به دلیل مقرون‌به‌صرفه بودن و امکان‌پذیری فنی، فرصتی طلایی برای کنترل گرمایش زمین است. این مقاله ایجاد مراکز پایش منطقه‌ای با استفاده از داده‌های ماهواره‌ای و همکاری با شرکت‌های فعال در صنایع نفت و گاز را پیشنهاد می‌دهد که می‌تواند به کاهش تدریجی انتشار، تقویت امنیت انرژی و توسعه دیپلماسی سازنده در منطقه بینجامد.