جنبش سلفیه یکی از این جنبش­های اسلامی شناخته شده در جهان اسلام است که طی صدسال اخیر محرّک و موجد جنبش­های سیاسی و اجتماعی فراوانی در کشورهای اسلامی بوده است. پژوهش حاضر با رویکرد اسنادی، ضمن توجه به ضرورت کاربرد رویکردهای جامعه شناختی در تحلیل پدیده های تاریخی، به­ویژه جنبش های اسلامی معاصر و اهمیت موضوع آن، مجموعه بحران های اجتماعی را علّت اصلی ظهور جنبش سلفیه در جوامع مسلمان و در مطالعه موردی کشور مصر می داند. نتایج نشان می دهد بنا به نظر هرایر دکمجیان و خورشید احمد بحران هویت، تحت تاثیر فرهنگ غرب، بحران مشروعیت به­خاطر ناکارآمدی نخبگان و شکاف بیش ازپیش رهبران و مردم و بازداشت گسترده مخالفین، بحران فرهنگی که با الغای خلافت تشدید و به کم رنگ شدن ارزشهای سنتی منجر شد، بحران اقتصادی و تضاد طبقاتی که ناشی از توزیع نابرابر و ناعادلانه ثروت بود و منتهی به هرج و مرج اقتصادی و رشد سرمایه داری وابسته شد و درنهایت شکست ایدئولوژی های خارجی نظیر ناسیونالیسم، سوسیالیسم و لیبرالیسم و تاثیر انقلاب اسلامی ایران و نظایر آن، از مجموعه بحرا نهایی بودند که در ظهور سلفی گری در مصر نقش اساسی داشتند.