مطالعات خاورمیانه

مطالعات خاورمیانه

پیوند هند-و-ابراهیمی و سیاست منطقه‌ای هند در غرب آسیا

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 هیئت علمی گروه مطالعات جنوب و شرق آسیا و اقیانوسیه، دانشکده مطالعات جهان، دانشگاه تهران
2 دانشجوی دکتری مطالعات هند، دانشکده مطالعات جهان، دانشگاه تهران
3 مدیر گروه مطالعات آمریکا، مرکز مطالعات و پژوهش های استراتژیک خاورمیانه
چکیده
جمهوری هند در سال‌های پس از جنگ سرد به طور مداوم در حال تجدیدنظر در مواضع سنتی خود بوده است. یکی از مهم‌ترین بروزات این تجدیدنظرطلبی تلاش برای شکل‌دهی به پیوندهای جدید در محیط همسایگی موسع است که در غرب آسیا در چارچوب «پیوند هند و ابراهیمی» قابل ردیابی است. پیوند استعاره از ائتلافی چندوجهی متشکل از هند، امارات متحده عربی و اسرائیل است که به‌ویژه پس از انعقاد پیمان ابراهیم در سال 2020 در منطقه قابل ردیابی است و نمودهای مختلف آن را می‌توان در قالب همکاری‌های اقتصادی، حمایت‌های سیاسی و ساز و کارهای چندجانبه‌ای همچون I2U2 یافت. پرسش اصلی پژوهش حاضر درباره چیستی و کیفیت این پیوند چندوجهی با مشارکت هند است و هدف آن ارائه تصویری دقیق از اتحاد هند و ابراهیمی و جانمایی این اتحاد در سیاست خارجی متاخر هند است. یافته‌های اولیه پژوهش حاضر حاکی از آن است که هند مبتنی بر دو الگوی «عدم تعهد» و «خودگردانی راهبردی» و با بهره‌گیری از زمینه فراهم شده از روند عادی‌سازی روابط میان اسرائیل و کشورهای عربی، قصد دارد با شکل‌دهی به همکاری‌های موضوع محور در روندهای عمومی منطقه‌ای تاثیرگذارده و ساختار قدرت در منطقه را به نفع خود متحول سازد. همگرایی در سیاست خارجی آمریکا و رویکرد منطقه‌ای هند عنصری مهم در تقویت پیوند هند-و-ابراهیمی به شمار می‌رود و بر همین اساس، کاهش جایگاه منطقه ای ایران می‌تواند از پیامدهای مهم این پیوند باشد. پژوهش با تکیه بر روش تحقیق کیفی تحلیلی-توصیفی و با استفاده از منابع دست اول و کتابخانه‌ای انجام پذیرفته است.
کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله English

The Indo-Abrahamic Alliance and India's Regional Policy in West Asia

نویسندگان English

Maziar Mozaffari Falarti 1
Amir Mohsen Shah Sharghi 2
Ebrahim Meraji 3
1 Department of South, East Asia & Oceanian Studies., Faculty of World Studies; University of Tehran
2 PhD Candidate in Indian Studies, Faculty of World Studies, University of Tehran
3 Director of the Department of American Studies, Center for Strategic Studies and Research in the Middle East, Tehran
چکیده English

In the years following the Cold War, the Republic of India has consistently modified its traditional positions in a new context. One of the most significant manifestations of this revisionism is the effort to shape new linkages in the expansive neighborhood environment, which can be observed in West Asia within the framework of the "India-Abrahamic Link." This Link is a metaphor for a multifaceted coalition consisting of India, the United Arab Emirates, and Israel, particularly noted after the signing of the Abraham Accords in 2020. Its various dimensions can be identified in the form of economic cooperation, political support, and multilateral mechanisms such as I2U2. The primary research question of the present study pertains to the nature and quality of this multifaceted connection, aiming to provide an accurate depiction of the India-Abrahamic alliance and to locate this alliance within India’s foreign policy context. Preliminary findings suggest that India intends to influence the structure of power in the region by shaping issue-oriented collaborations in general regional processes in West Asia, based on two models of "non-alignment" and "strategic autonomy," while capitalizing on the existing momentum toward normalizing relations between Israel and Arab countries. The convergence of U.S. foreign policy and India's regional approach is seen as a significant element in the strengthening of the India-Abrahamic Link, and thus, the diminishing regional standing of Iran may be one of the critical consequences of this linkage. The research is conducted using a qualitative analytical-descriptive methodology and relies on primary sources and library-based research.

کلیدواژه‌ها English

India-Abrahamic Link
Indian Foreign Policy
U.S. Regional Policy